موسيقي ايراني

v-metal

موسيقي ايراني

كشور ايران كه از دير باز در زمره ي معدود كشورهاي باستاني و داراي كهن ترين فرهنگ و تمدن بوده است، از لحاظ موسيقي نيز قدمت تاريخي و در خور توجهي دارد. سابقه ي پايه ريزي و رواج موسيقي در ايران زمين به دوره ي ساسانيان بر مي گردد. موسيقي دانان آن دوره تحت سرپرستي رئيس تشريفات سلطنتي انجام وظيفه مي نمودند و در مهماني هاي بزرگ به دستور او مي نواختند. رئيس تشريفات سلطنتي خسروپرويز، پادشاه وقت ايران،" خرم باش" بود كه آهنگ سازان معروف و مشهور آن زمان، يعني: سركش، باربد و نكيسا، زير دست او بودند. "سركش" مقام بزرگي در دربار ايران داشت اما بعدها" باربد" جانشين او گرديد. اختراع دستگاهاي موسيقي ايراني را به " باربد" نسبت مي دهند و به نظر مي رسد كه او در زمان هاي قديم اصلاحاتي انجام داده و دستگاه ها را تنظيم كرده استژژژژع اما عده اي ديگر معتقدند كه دستگاه هاي موسيقي ايران مركب از هفت" خسرواني" بوده و اختراع آن ها را به " نكيسا" ، معروف ترين خواننده ي خسرو پرويز، نسبت مي دهند. آهنگ( دستان) ها در آن دوره 360 عدد به علاوه 30 لحن بود كه هركدام از آن ها با ايام هفتهژ، ماه و سال ساسانيان تناسب داشت، بعضي ديگر از آن ها به حوادث تاريخي مربوط بود، مانند: "كين ايرج"، " كين سياوش"،" و گنج باد آورده" بعضي ديگر از داستانها در وصف جشن ها و طبيعت ساخته شده بود. طبق نظريه هايي كه مورخان مشرق زمين درباره ي قدمت تاريخي فرهنگ ايراني داده اند. قدمت موسيقي ايراني را حتي در زمان هخامنشيان نيز برآورد نموده اند. به طوري كه در كتاب هاي تاريخي آنان " ايرانيان" در آن دوره داراي هفت نوع خط و زبان بوده اند كه براي انجام دادن هريك از كارهايشان از نوعي بخصوص از زبان و خط استفاده مي نمودند. يك از آن خط و زبان ها،"موسيقي" بود كه تقريباً عامه مردم آن را بلد بودند و آواز هايي از قبيل" سوگ سياوش" را با آن خط و زبان به خوبي مي خواندند.."اوستا"، كتاب مقدس زرتشتيان، در بخش" يسنا" داراي هفده سروده و مناجات مذهبي موسوم به " گاتها" يا"گاتاها" بوده كه در وقت عبادت با تشريفات خاصي خوانده مي شد. بعد از ورود اسلام به ايران، موسيقي ايران به طور موقت يك توقف كوتاه مدتي داشت و پس از چندين سال توقف، دوباره دچار تحول و دگرگوني گرديد. البته اين تحول زياد پيچيده نبود، اما مختصر تعقيراتي در تنظيم دستگاه هاي موسيقي پديد آمد. به طور كل در مدت چهار ده قرن، موسيقي ايراني تغيير فاحشي نكرد.
در دوران حاضر كه قرن چهاردهم هجري را پشت سر مي گزاريم، پيش كسوتاني در موسيقي ايراني ظهور كردند كه توانستند خدمات شايان را به عرصه هنر اين مملكت به انجام برسانند. آن با دلسوزي هايي كه براي هنر موسيقي ايران زمين قابل بودند، توانستند اشكالاتي كه در موسيقي ايراني از قديم وجود داشته است را رفع كرده، جاي گزين هاي خوبي براي آن درست نمايند. از جمله خدمت گزاران بزرگ اين آب و خاك مي توان: به استاد غلامحسين درويشي(1251/1305)، استاد روح الله خالقي( 1285/1344) استاد ابوالحسن صبا( 1281/1336)، استاد علينقي وزيري(1266) را نام برد.