 بسم الله الرحمن الرحيم
اين كمترين چند سال پيش كه عملياتهاي انتحاري آغاز گرديد، مستندا در اطلاعيهأي چنين اعمالي را خلاف شريعت اسلام دانستم كه در برخي رسانهها نيز منعكس گرديد. لكن چون سوال شما دربرگيرندهي جزيياتي است، مختصرا بدان ميپردازم.
در تعابير جديد «انتحار و خودكشي»، «استشهاد و شهادتطلبي» و كساني كه به اين عمل دست ميزنند، «استشهادي، شهادتطلب» خوانده ميشوند. گذشته از سوء استفادههايي كه اهل سياست از القاء اين افكار در بين مردم ساده دل ميكنند، مقداري كجفهمي قرون گذشته نيز در اين امر دخيل ميباشد.
در اينجا پيش از ورود به موضوع مورد نظر، لازم است مقدمهأي را بيان كنم.
هر ديني بر اساس اصولي ثابت بنا گرديده، كه اين اصول در مكتوباتي به عنوان كتب الهي و مقدس ضبط است. اسلام نيز مانند ديگر اديان، اصول بنياديش بر اساس آيات قرآن بنا شده و آن چيزي كه به عنوان سنت مطرح ميگردد، ميبايست در امتداد و پيرو قرآن(كتاب) باشد. چنانكه روايات صحيح بسياري از پيامبر(ص) و ائمه(ع) در اين خصوص نقل شده است، كه سنت ميبايست با قرآن مطابقت داشته باشد و اگر مخالف قرآن باشد معتبر نيست. متاسفانه قرنهاست كه سنت ـ اصلي پايهأي ـ نه در امتداد، بلكه موازي با قرآن(كتاب) قرار گرفته و از اين رو دست سوء استفاده گران براي توجيه كردن اعمال خود بوسيلهي دين را باز نموده است. پيروان سنتگرا بر اين عقيدهاند كه اولا قرآن قابل فهم نيست و از اين رو براي فهم آن بايد به روايات مراجعه كرد! و دوما قرآن كليات را گفته و سنت شرح دهندهي اجزاء آن كليات است. اين استدلالات! تنها يكي از مغلطههايي است كه براي موازي نمودن سنت با قرآن ميشود كه نا آگاهان به زبان قرآن را ميفريبد. اين عقايد باعث شده تا قرآن بازيچهي دست سياستمداران شود تا آنكه هر عمل ناصحيح خود را شرعي جلوه داده و چنانچه مصالح سياسيشان اقتضا كند با تاويل و تفسيرهاي رندانه، مردم ساده دل را وادار به انجام اعمالي كنند كه مطلوب نظرشان است. | 
