سوآل:

آيا شما فرقي ميان خود با ديگران مي بينيد كه خود را با پسوند نشانه‌اي از خدا يا همان آيت ا... معرفي مي‌نماييد؟.

پاسخ:

از منظر عمومي گفته‌اند: «كل شيئ آية من آية الله» «همه چيز نشانه‌اي از نشانه‌هاي خداست». بنابراين همه‌ي موجودات اعم از انسان، حيوان، نبات و جماد، نشانه‌اي از علم و قدرت و خالقيت خداوند‌ مي‌باشند.

اما از منظر مصداق، خداوند در قرآنش، حضرت عيسي(ص) را به عنوان مصداق آيتي از خود براي مردم، كه معرف صفات رحمانيت‌اش مي‌باشد معرفي نموده است(مريم-21). اين «آية الله» بودن حضرت عيسي مسيح(ص) تنها از باب خلقت و تولدش نيست، بلكه از بابت بروز و ظهور صفات رحمانيت الهي است كه در كردار و گفتار و بينش آن حضرت نمايان گرديده مي‌باشد. چنانكه مي‌بينيم وقتي عده‌اي از روي بخل و حسادت، عيسي(ص) را به صليب مي‌كشند، او در وضعيتي دردناك، به افرادي كه در پايين صليبش گرد آمده و او را به استهزاء و توهين گرفته بودند، نه‌تنها ناسزايي نمي‌گويد، انتقادي نمي‌كند، نفريني نمي‌نمايد؛ بلكه در كمال عطوفت رو به خدايش كرده و مي‌فرمايد: «اين جماعت را ببخش، زيرا نمي‌دانند چه مي‌كنند».

چه بسيارند انسانهايي كه از نعمات الهي استفاده مي‌كنند و خداوند را به استهزاء نيز گرفته، بعضا به انكار و تكفيرش مي‌پردازند. اما هيچ‌گاه خداوند لطف و مرحمت و اكرام و بخشش را از آنان قطع نكرده و نمي‌كند. لطف و كرم و رحمت خداوند در دنيا شامل همه، اعم از مومن و كافر، موحد و مشرك و... است و بين بندگانش فرقي نمي‌گذارد و تنها انتظاري كه از نوع بشر دارد، محبت و ظلم‌ نكردن به يكديگر است. اگر كسي بتواند نوع بشر را صرفا بخاطر انسانيتش، ارج و احترام بگذارد و با گرايشات فرقه‌اي به حيات بشري ننگرد، بر دشمنش لطف كند و بر استهزاء‌كننده‌اش ببخشايد؛ قطعا نشانه‌اي از نشانه‌هاي خداست و فرقي نمي‌كند كه در چه سلك و دسته‌ و ظاهر و لباسي باشد. آري، «آية الله» يعني محبت، ظلم نكردن، عشق‌ورزيدن به هم‌نوع، احترام و ارج نهادن به انسان و انسانيت، بدون در نظر گرفتن مليت و نژاد و دين و مذهب. غير از اين، «آية الشيطان» است. بنابراين به عقل و خردتان مراجعه كرده و سپس تشخيص دهيد.

نقد صوفي نه همه صافي بي غش باشد        اي بسا «خرقه» كه مستوجب «آتش» باشد

خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان          تا سيه روي شود هر كه در او غش باشد

اين كمترين هيچ فرقي ميان خود با ديگر هم‌نوعانم نمي‌بينم. نه‌تنها همچون ديگر انسانها مرتكب خطاها و اشتباهات مي‌گردم؛ بلكه آنچه هميشه ذهن بنده را به خود مشغول داشته، آن است كه چه خاصيتي براي جامعه و محيطم دارم. در عين حال، خداوند تبارك و تعالي را شكرگذارم كه در زندگيم، تعدي و ظلمي به حقوق هيچ يك از هم‌نوعانم روا نداشتم و اگر نتوانستم باري از دوش هم‌نوعي بردارم، باري بر گرده‌اش نشدم.

من آن مورم كه در پاي‌ام بمالند          نه زنبورم كه از دستم بنالند

كجا خود شكر اين نعمت گزارم           كه زور مردم آزاري ندارم

سوال:

چرا گاهی اوقات هر چه خدا رو صدا می زنیم حس می کنیم صدای ما را نمی‌شنود مثلا گروهی می گویند ما فلان دعا را خواندیم و حاجت گرفتیم ولی هر کدام را امتحان کردم جواب نداد. حتی دعاهایی در مورد مسایل غیر دنیایی، حتی در رابطه با خود خدا اما دریغ از یک اشاره و یک جواب. من بدم ولی خدای من که از این حرفها بزرگتره.

اینارو می دونم ولی علت جواب نگرفتنم را نمیدونم؟ حس می کنم اصلاً صدایم بهش نمیرسه کمکم کنید تا شاید روحیه بگیرم گاهی اوقات از خودم متنفر می‌شوم.

پاسخ:

خداوند اين جهان را بر اساس علم و مشيت‌اش خلق نموده است. خداوند به انسان عقل داده تا با استعانت از تجربه‌هاي علمي، بسياري از مجهولات را معلوم نمايد. اين كمترين نمي‌دانم كه شما مقصودتان از دعا و استجابت و جواب گرفتن چيست؟ آيا انتظار داريد كه ملكي در خواب يا بيداري به شما راه و چاه را نشان دهد يا از سوي پروردگار عالم برايتان پيغام بياورد؟ يا نعوذ بالله، مانند بسياري از افراد خداوند را يك كار چاق‌كن فرض كرده‌ايد كه در آسمان نشسته تا هر كس خالصانه‌تر عبادت كرد، كار و بار او را راه‌اندازي كند؟!

شما بايد در زندگي خود بر اساس عقل و تدّبر حركت كنيد، نه آنكه زندگي نامعقول در پيش گرفته و زماني كه به مشكل برخورديد انتظار داشته باشيد تا خداوند مشكلي را كه خودتان بدست خويش بوجود آورده‌ايد رفع نمايد.

يك انسان متدين بر اساس عقل و تدّبر تصميم مي‌گيرد و بر خداوند توكل كرده و با ايمان الهي با قدرت حركت مي‌كند. شما نيز مشكلتان را بايد با مشورت گرفتن از افراد حاذق رفع نماييد. وگرنه اگر صد سال هم بنشينيد و دعا كنيد هيچ مشكلي رفع نخواهد شد. خداوند در قرآنش فرموده: «ان الله لايغير ما بقوم حتي يغيروا ما بانفسهم» «خداوند حال و روز هيچ قومي را تغيير نمي‌دهد مگر آنكه خود افراد همت كرده و حال و روز خود را تغيير دهند».

البته بر شما اشكالي نيست زيرا تحت تاثير دكانداني قرار گرفته‌ايد كه خداوند را اين چنين برايتان معرفي كرده‌اند و چون بنيان اين افكار دروغ است، مردم سالها دعا مي‌كنند و حاجتي هم نمي‌گيرند. زماني هم كه اشكال مي‌كنند؛ مي‌گويند كه دعاي شما خالص نبوده و دلتان صاف نمي‌باشد براي همين دعايتان مستجاب نمي‌شود!.

متاسفانه ما عادت كرده‌ايم تا در هر امري به دنبال راه ميان‌بر و راحت بگرديم. كمي خردتان را به كار بگيريد و با اهل دانش آن علم يا فن مشورت كنيد كه انسانهاي موفق بر اساس علم وتدّبر حركت كرده‌اند.

دعا يك مسئله‌اي است كه باعث آرامش بخشيدن به انسان مي‌باشد و به انسان اطمينان قلبي مي‌دهد «الا بذكر الله تطمئن القلوب» ياد خدا به قلب انسان آرامش و اطمينان مي‌بخشد و استجابت دعا همين اطمينان بخشي است.  

سوال:

قرآن كریم, گروهى از انسانها رو مخلَص (خالص شده براى خدا) معرفی کرده كه حتى ابلیس هم طمعى در گمراه كردن اونها نداره و در اونجا كه سوگند یاد كرده كه همه فرزندان آدم علیه السلام را گمراه می کنه مخلَصین رو استثنا كرده چنانكه در آیه 82 و 83 از سوره "ص" از قول شیطان میگه: " قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ".

 و بى شك, طمع نداشتن ابلیس در گمراهى اونها بخاطر مصونیتی هست كه از گمراهى و آلودگى دارن و گرنه دشمنى شیطان شامل اونها هم مى شه و در صورتى كه امكان مى داشت هرگز دست از گمراه كردن پیامبران خدا بر نمى داشت. بنابراین, عنوان "مخلَص" مساوى با "معصوم" خواهد بود.

و هر چند دلیلى بر اختصاص این صفت به انبیا علیهم السلام ندارم ولى بدون تردید, شامل کل انبیا میشه, چنانكه قرآن كریم تعدادى از انبیا رو از مخلصین شمرده و از جمله در آیه 45 و 46 از سوره "ص" مى فرماید:وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إبْرَاهِیمَ وَإِسْحَقَ وَیَعْقُوبَ أُوْلِی الْأَیْدِی وَالْأَبْصَارِ * إِنَّا أَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّار

 و در آیه51 از سوره "مریم" مى‌فرماید:وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ مُوسَى إِنَّهُ كَانَ مُخْلَصًا وَكَانَ رَسُولًا نَّبِی

و نیز علت مصونیت حضرت یوسف علیه السلام رو كه در سخت ترین شرایط لغزش, قرار گرفته بود مخلص بودنش دونسته

و در آیه 24 از سوره "یوسف" مى فرماید: كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاء إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِینَ.

پاسخ:

آياتي را كه ذكر كرديد صراحتا دلالت بر عصمت در رسالت دارد. براي اطلاع بيشتر به مبحث عصمت مراجعه كنيد.

سوال:

بر حضرت مسيح(ع) فقط يك انجيل نازل شده، در حالي كه مسیحیان معتقد به چندين انجيل هستند. آیا اين خود دليلي مبني بر تحریف انجيل نیست؟

پاسخ:

اشکال از آنجا ناشی می‌شود که تصور کرده‌اند انجیل کتاب بوده است در صورتی که انجیل بشارتی بود که حضرت عیسی(ص) به مردم داد. و اگر در قرآن انجيل را كتاب خوانده از آن رواست كه اناجيلي كه هم‌اينك مورد عقيده‌ي مسيحيان است، بصورت مكتوب درآمده بود. لذا منظور قرآن از كتاب انجيل همان كتبي بوده كه در بين مسيحيان مورد اعتقاد بوده است.

سوال:

بدون شک یکی از اصلیترین وظایف و مسئولیتهای امام ، حکومت کردن بر مردم است.

وهمچنین بدون شک هیچ کس حق حکومت کردن بر مردم حتی در امور شخصی وامورغیردینی را نداشته و ندارد ، مگر اینکه یا تمام مردم بالاتفاق آن حاکم را بپذیرند ، یا اینکه حاکم توسط خداوند ولو با واسطه انتخاب شود.

و غیر از این دو راه ، راه مشروع دیگری وجود ندارد. چه اینکه ، اکثریت مردم یا بزرگان اگر حاکمی را انتخاب بنمایند نمی توانند اقلیت را مجبور کنند تا از حاکمی که منصوب توسط اکثریت است ، تبعیت کنند. اکثریت چنین حقی ندارند مگر اینکه دستور شرعی خاصی در این زمینه وجود داشته باشد که باز می شود منصوب از ناحیه خداوند.

حالا ... چون در مقام عمل اتفاق نظر تمام مردم بر روی یک حاکم ( بر روی یک شخصی ) ممکن نیست یعنی عملا اتفاق نمی افتد که تمام مردم از حاکمیت یک نفر راضی باشند (که تاریخ هم ثابت کرده است)، لذا تنها راه عملی منحصر میشود در انتخاب از طرف خداوند ، یعنی این فقط خداست که میتواند حاکم را انتخاب کند و این از نظر ما میشود یک انتخاب مشروع ، و راه دوم هم (یعنی اتفاق جمیع مردم) ، همانطور که بیان شد ، گرچه محال عقلی نیست اما عملا شدنی نیست.

پس تنها راه عملی، فعلی شدن حکومت یک حاکم مشروع وقانونی ، منصوب شدن از ناحیه خداوند میباشد، لذا ما می گوییم در جمهوری اسلامی رأی اکثریت مردم بدون امضاء ولی فقیه (که منصوب بنحو عام از ناحیه امام معصوم«ع» است) مشروعیت ندارد.

پاسخ:

طبق نص صریح و روشن قرآن، اصلی‌ترین وظیفه‌ی انبیاء، ابلاغ رسالت است نه حکومت کردن بر مردم.«و ما نرسل المرسلین الا مبشرین و منذرین» «ما هیچ پیامبری را مبعوث نکردیم مگر برای بشارت و انذار دادن به مردم». «و ما انت الا البلاغ المبین» «ما تو را مبعوث نکردیم بجز برای ابلاغ دستورات الهی بشکلی آشکار و روشن» پیامبراسلام(ص) از دیدگان قرآن در موقعیت انسانی هیچ تفاوتی با دیگر مردم نداشته است بجز آنکه به او وحی می‌شد و از این رو برای امت مقام پدری داشته نه حکومتی؛ چنانچه آیه‌‌‌ی:«النبی اولی بالمومنین علی انفسهم» دلالت بر مقام پدری برای امت را دارد، زیرا بلافاصله می‌فرماید«و ازواجه امهاتکم» «و همسران پیامبر به مثابه مادران شمایند» یعنی پیامبر(ص) در مقام پدر امت است و از این رو اولویت بر مومنین دارد نه مقام سروری؛ و همسران او نیز مادران مومنین هستند. گذشته از این خداوند به پیامبرش تذکر می‌دهد که او حتی وکیل مردمان نیست «و ما انت علیهم بوکیل» کسی که قرآن او را در مقام وکالت هم قرار نداده، چگونه اجازه حکومت کردن بر مردم را داده است؟ خداوند تعيين حاكم را در اختيار خود مردم گذاشته و بسيار بجا بود تا تنها يك آيه از قرآن ذكر مي‌كرديد كه خداوند صراحتا تعيين حاكم را از جانب خود خوانده باشد. امامان(ع) نيز قطعا بايد پيرو كتاب و سيره پيامبر(ص) باشند و نمي‌توانند خارج از اصول عمل كنند و نمي‌كردند. با عرض معذرت بايد بگويم مسايلي را كه فرموديد نه بنيان علمي دارد و نه ديني ؛ بيشتر مغلطه‌اي است كه در دوران مختلف تاريخي، برخي حاكمان سعي داشتند اعمال خود را به جهت جلوگيري از انتقادات و اعتراضات رنگ و لعاب ديني و خدايي بزنند تا منصب قدرت خود را حفظ نمايند.